Wykrzyknik, pytajnik, wielokropek, czyli znaki interpunkcyjne z grupy emocji, to jedne z najważniejszych wynalazków ludzkości. Korzystamy z nich wciąż i są dla nas bardzo wygodne – a przecież mogło by ich wcale nie być!

Miast stawiać „?” moglibyśmy przecież każdorazowo pisać „– zapytał.” A „!” moglibyśmy zastąpić stwierdzeniem „– wykrzyknął zdenerwowany X”. No, w sumie, nie do końca… Wykrzyknik już dano przestał bowiem oznaczać jedynie krzyk, stosujemy go raczej by podkreślić siłę wypowiedzi, a nawet każdorazowo nadając jej ton emocjonalny.

„ – Pssst! Ciszej, bo nas usłyszą! – szepnął spanikowany Kamil, zakrywając mu usta.” – jest jak najbardziej poprawne i w pełni zdajemy sobie sprawę, że wypowiedź powyższa bynajmniej nie oznacza krzyku. Poza tym stosujemy powyższe znaki w nawiasach: „(?)” wyraża zdziwienie i podaje wyrażenie w wątpliwość; „(!)” zaś ma zwrócić nasza uwagę (na przykład na błąd obecny w cytowanym tekście).

Wykrzyknik podany przed znakiem zapytania zwiększa moc zapytania („!?”), a po podany po nim, sam jest przez znak zapytania zmiękczany i wyraża mocne zaskoczenie („?!”).

Są więc te wszystkie znaki bardzo przydatne, nic więc dziwnego, że bywają nadużywane; często spotykamy się z nadużywaniem wykrzyknika, zaś początkujący literaci mają tendencję do przesadzania z wielokropkiem – by zwiększyć dramaturgię wypowiedzi…

Nadużywanie bierze się również z jednego istotnego faktu, którego zdaje się nikt nie dostrzegać: Potrzebujemy więcej znaków do wyrażania emocji!

Czytaj dalej !? – Stwórzmy nowe znaki wyrażające emocje! →